Metamodern Psychoanalysis

U postmodernoj psihoanalizi naglasak je na dekonstrukciji: transfer se interpretira kao projekcija, idealizacija kao obrambeni mehanizam, a odnos kao diskurzivna konstrukcija. S druge strane, metamoderna psihoanaliza, kojom se ovdje bavimo, pretpostavlja da psihički fenomeni nisu samo konstrukcije, nego i stvarni relacijski događaji.
Drugost do nas ne dolazi putem jezika već kroz stvarni, živi susret. Idealizacija se tako ne svodi na pogrešku percepcije, nego se razumije kao oblik stvarnog susreta koji ima afektivnu i fenomenološku težinu. Transfer nije samo interpretacijski objekt, nego živi odnos koji se odvija u sadašnjosti terapijskog susreta.U tom smislu ponovno se otvara Levinasova linija mišljenja: Drugi nije svodiv na jezik, što bi rekao Lacan, ni na bitak, što bi rekao Heidegger, već se pojavljuje kao etička prisutnost koja nadilazi sustav. Metanarativ Drugog vraća se kao legitimna struktura iskustva. Drugost je zaista iznad nas i ispred nas.

Metamoderna psihoanaliza zato ne ukida metanarative, nego ih reaktivira kao žive horizonte: Drugi je stvarno prisutan, odnos je stvaran događaj, idealizacija je stvarno iskustvo, transfer je realna relacija.Ali nijedan od tih elemenata nije zatvoren u konačno tumačenje već predstavlja samo jednu stranu paradoksa. A temeljni je paradoks istodobno postojanje dvaju velikih istina, Ja i Ti.

Tekstove i predavanja možete pročitati ovdje.